46 wierszy ortonimicznych

W przypadku Pessoi poezja ortonimiczna – czyli, w przeciwieństwie do tak zwanej heteronimicznej, podpisana imieniem własnym autora – niekoniecznie musi być „tą najbardziej osobistą”. Ciągła gra i mylenie tropów, jeśli chodzi o to, co tutaj jest bardziej lub mniej „szczere” czy „osobiste”, to jeden z fundamentów całej twórczości Portugalczyka. I są tacy, którzy twierdzą, że poezja ortonimiczna jest właśnie najbardziej nieszczerym wcieleniem autora, a przynajmniej jego kolejną maską. Choć ja, owszem, uważam ją za najszczerszy głos Pessoi – tyle że ubrany w tradycyjne rymy i wersyfikacje, bo po prostu taką formę lubił. Czyli mamy tu coś w rodzaju „szczerych myśli w sztucznej formie”. (Michał Lipszyc - https://www.biuroliterackie.pl/biblioteka/wywiady/robotka-na-drutach/).