Jan Kobuszewski to główna siła napędowa tej świetnie skomponowanej bajki muzycznej - niewielu byłoby w stanie powielić jego niezwykłe umiejętności jako aktora dubbingowego, a piosenki z morałem i bardzo dobra aranżacja muzyczna tylko to podkreślają.

Dzie­więć­dzie­siąt­ procent siły, przekazu i magii tej podstępnie edukującej dzieci bajki muzycznej stanowi Anna Skaros w roli Trampka - przeogromnie utalentowana aktorka, dzięki której Trampek - oprócz fantastycznych piosenek i przesłania - zyskał duszę i ujmujący wdzięk.

Przeuroczo opowiedziana bajeczka, której udało się coś niezwykłego - mimo relatywnie 'nowego' wydania z lat osie­mdzi­esią­tych­, brzmi jakby powstała kilka dekad wcześniej, co dodaje całości wyjątkowej magii - choć oprócz świetnego opracowania muzycznego, najbardziej wyróżniają się narratorzy i interpretatorzy tekstów, a zwłaszcza Celina Mencner i Wiesław Machowski.

W porównaniu do poprzednich części eko-leśniczego cyklu, rozdziały tego tomu tworzą krótkie mini opowiastki z natychmiastowym morałem i pouczeniem o leśnym sovoir-vivre, nie tworząc spójnej całości - właściwie jedyne, co łączy poszczególne rozdziały to motyw przemijających kolejno pór roku - to jedyny minus książki, choć istotny, ponieważ bohaterowie w dalszym ciągu są nie do odparcia sympatyczni i uroczy, a czytelnik jest nieustannie ciekaw przygód leśnego drobiazgu.

Książka wydaje się dosyć sprzeczna w swoim ogólnym poglądzie na Japonię i Japończyków. Choć czyta się ją łatwo, mimo że często dotyka skomplikowanych meandrów historii i sztuki, nie da się ukryć, iż autor, choć zęby zjadł na kulturze japońskiej - lub być może z tego powodu - przejawia swoistą niechęć do ogólnie pojętej japonistyki, a po zakończeniu lektury całości odnoszę wrażenie, że to dlatego, iż Japonia z biegiem czasu rozmywa się boleśnie z oczekiwamiami i wymaganiami autora. Upływający czas, który zmienia otaczającą rzeczywistość jednocześnie sprawiając, iż postęp jest nieuchronny i jednak po części nieodwracalny, to nie kwestia typowo japońska, dotyczy przecież wszystkich kultur i wszędzie ma swoje plusy i minusy, jednak autor przedstawia ten problem jak gdyby był wyłącznie dylematem Japonii, ubierając wiele mocno subiektywnych argumentów.